Chaturada's Blog ~ แท่นประดิษฐานแห่งเทพหมี

คอนเสิร์ตผ่านไปแล้ว
การถ่ายรูปก็ผ่านไป...พร้อมกับเมมที่ล่อไปซะกว่า 5 G
และอาการกล้ามเนื้ออักเสบที่ทำให้เราเป็นง่อยเมื่อคืนและเมื่อเช้า
แต่คุ้ม ชีวิตนี้จะมีโอกาสสักกี่หน แล้วสักกี่คนจะได้เจอกับมัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนธรรมดาที่ไม่ใช่เทพ...

 

 (กดภาพแล้วจะลิงค์ไปที่ multiply นะ)

 

 

Bring It Back ในความหมายของ Etc คือการนำความสุขกลับมา

แล้วก็หลายอย่างที่ผ่านไปมันกลับมาอยู่ในความคิดอีกครั้ง
กับความอิ่มเอม ความสนุก และความภาคภูมิใจ
กว่าจะมีความสุขในวันนี้ มันก็ต้องมีที่มา จริงไหม?

เคยฝันอยากทำอะไร...
แล้วแอบคิดว่าคงไม่มีโอกาสบ้างไหม?
เคยมองคนๆ หนึ่งอย่างชื่นชม...
แล้วก็ถอนใจว่าคงไม่มีโอกาสได้ทำงานร่วมกันหรือเปล่า?

 

 

 

 

 

เราก็เคยค่ะ หลายเรื่องด้วยนะ ก็เป็นมนุษย์นี่ ก็ฝันกันทั้งนั้นแหละ ว่าโฮ้ย อยากทำอย่างนั้น อยากทำอย่างนี้ คนเรามีสิทธิ์คิดได้ค่ะ แต่จะทำให้มันเป็นจริงไหมก็อีกเรื่องนึงเนาะ มันไม่ใช่ว่าเราพยายามแล้ว แล้วเราจะได้อย่างที่ฝัน ก็ต้องยอมรับว่า "จังหวะ" และ "โอกาส" มันก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันค่ะ จริงๆ เรื่องอย่างนี้มันต้องประกอบกันหลายๆ อย่างล่ะ มันเกื้อกูลกัน

 

มีโอกาสมาแบบ "ฟลุค" แต่ดันไม่มีฝีมือ...ก็นอยตัวเองอีก
รอโอกาส ฝึกฝนมานาน แต่ไม่มีโอกาส ก็ยังไม่เจ็บใจเท่านะ
และถ้าฝึกฝนจนได้ดีในระดับหนึ่ง มันก็สร้างช่องทางโอกาสได้ จริงไหม?

 

 

 (พี่หนึ่ง Etc)

 

ข้อความจากนี้ต่อไป หนูไม่ไ่ด้บอกรักลุงกึ่งนะ 555+

 

เราเองเมื่อก่อนก็ได้แต่แอบปลื้มงานพี่คนหนึ่ง แกถ่ายคอนเสิร์ตสวยมากๆ หลายคนอาจจะคุ้นหู เพราะแกใช้ล็อกอินในพันทิปว่า กึ่งยิงกึ่งผ่าน แกแบบ โว้ย ถ่ายคอนเสิร์ตสวย เราก็อยากจะถ่ายคอนเสิร์ตให้ได้ดีๆ บ้าง ตอนนั้นยังไม่ไ่ด้ซื้อกล้องตัวนี้เลยค่ะ เห็นแกถ่ายรูปวง Etc วงที่เราชอบ เราเลยตามเข้าบอร์ดไป แล้วก็อยู่ในบอร์ด Etc ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มองงานพี่เขาแล้วก็ได้แรงบันดาลใจ อยากจะถ่ายรูป มีปัญหาอะไรสงสัยก็ถามพี่เขา คิดไปคิดมาหลายตลบจนตัดสินใจซื้อกล้อง ทั้งที่ยังไม่ค่อยรู้เรื่องนั้นแหละ

 

 

(พี่โอเล่ Etc)

 

เพราะเราคิดว่า การอยากหัดอะไร โดยที่ไม่มีอุปกรณ์เนี่ย มันก็เหมือนนักมวยที่วันๆ เอาแต่เตะต้นกล้วย ไม่ได้ลงนวมลงสนามจริง จะได้เรื่องสักกี่มากน้อย ด้วยเหตุนี้เราเลยซื้อค่ะ...แต่กว่าจะซื้อได้เก็บข้อมูลอยู่เกือบปีแน่ะ เราก็ถ่ายมาเรื่อยๆ ลองผิด ลองถูก ถามผู้รู้ อ่านเทคนิคจากหลายๆ คนที่มาโพสต์ในเน็ท บอร์ดกล้องพันทิป (ห้อง Nikon) เราก็ได้ความรู้และพัฒนาตัวเองมาเรื่อยๆ ซึ่งเราคิดว่าอินเตอร์เน็ทช่วยเราเยอะเลยล่ะ เพราะมีคนช่วยเราดู แล้วก็มีคนใจดีสอนโดยไม่หวังผลอะไร อย่างในบอร์ด ETCBAND.NET เอง ก็เป็นบอร์ดวงดนตรีที่คุยเรื่องภาพถ่ายให้ความรู้กัน

 

(พี่บี Etc)

 

นึกแล้ว...ที่นี่ ก็เป็นแหล่งสร้างกำลังใจให้เรานะ นอกเหนือไปจากพี่ๆ น้องๆ ในบอร์ดแล้ว พี่ๆ Etc เองก็น่ารักมาก มีอยู่ช่วงหนึ่ง พี่บี (มือคีย์บอร์ด) ถามตอนไปดูคอนฯ ของ MAX ที่สยามว่า "นี่ได้ซื้อกล้องใหม่หรือยัง" ก็งง เอ้อ จำได้ด้วยหรือพี่ แล้วพอซื้อกล้องแล้วก็แสดงความยินดี บอกให้หัดถ่ายเยอะ ถ่ายเข้าไว้

พอแปะลงบอร์ด พี่ๆ ก็จะเข้ามาทักทาย ไม่ว่าจะศิลปินหรือพี่ๆ น้องๆ ในบอร์ด มันก้ได้ความรู้สึกที่ดี ว่าเราไมไ่ด้ทำเพื่อตัวเราเองคนเดียว ยังมีคนอื่นๆที่ดู พร้อมจะชม จะติ และให้กำลังใจเสมอ มันก็เลยยิ่งฮึด แน่นอนว่าในช่วงร้ายๆ นั่นก็เป็นกำลังใจที่สำคัญอย่างยิ่ง

 

 

 

(พี่โซ่ Etc)

 

ต่อมาตอนเปิดอัลบั้ม Bring It Back เราเอาอัลบั้มไปให้พี่โซ่เซ็น พี่โซ่ก็บอกว่า "น้ำตาลถ่ายรูปสวย เก่งมาก" แบบ เออ เฮ้ย พี่เขาเอาใจใส่แฟนเพลงแต่ละคนเนาะ จนเราละอาย ชอบเพลงมาตั้งกะอัลบั้มแรก ผ่านมาสองปี เพิ่งจำหน้าจำเสียงทุกคนได้เมื่ออัลบั้มสอง 55+

ถ้าเราทำอะไรดี เราพอใจมันก็สุขอีกแบบหนึ่ง
แต่ถ้าทำดี แล้วได้รับการ "ยอมรับ" จากคนอื่น มันก็สุขใจและภูมิใจขึ้นไปอีก

 

 

 

 

 

 (ลุงกึ่ง)

 

จนในที่สุดวันที่เราไม่คิดว่าจะมาถึง...มันก็เกิดขึ้น 

 

 

เห็นแล้วกรี๊ดทันที...เงียบๆ ในใจ
เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายจริงๆ นะคะ

 

แค่ได้ถ่ายรูป ETC ตามอีเวนท์ต่างๆ ก็ดีใจแล้ว แต่ได้ถ่ายคอนเสิร์ตใหญ่ ร่วมกับลุงกึ่ง ! ที่โคตรจะปลื้ม (จากพี่เป็นลุงละนะ) มันเป็นอะไรที่แบบ เฮ้ย ดีใจว่ะ ดีใจมากๆ "เป็นเกียรติ" มากๆ เลย การได้ถ่ายภาพอย่างที่ชอบ ก็ดีใจแล้ว แต่ได้ถ่ายภาพ...คนที่ชอบ มันก็ยิ่งดีใจอีก แล้วยังได้ภาพภาพกับคนที่ชื่นชม...ไม่น่าดีใจหรือไง แล้วที่เหนืออื่นใดคือ มันเป็นคำว่า Official อะ...ไม่ใช่พกกล้องเข้าไปถ่าย คือเราเองก็ไม่ไ่ด้ถือว่าตัวเองดีเด่อะไรนะคะ แต่ก็ไม่ตอแหลถล่มตัวขนาดว่า "ถ่ายไม่ได้ค่ะ ถ่ายไม่เป็นค่ะ"

คือถ้ามึงจับกล้องมาปีกว่า แล้วทำได้แค่นั้นจริงกลับบ้านไปเลี้ยงบางแก้วเหอะไป๊
(ชิบเป๋ง พูดสุภาพอยู่นาน เผลอหลุดซะแล้ว)   

 

 

 

 (พี่มินท์ Etc)

 

เราคิดว่าตัวเองก็มีฝีมือในระดับหนึ่ง เพราะเราไม่ได้ซื้อกล้องมาเบิร์นเงินเล่น ไม่ได้ซื้อมาเพื่อความสะใจ ไม่ได้ซื้อกล้องมาเพื่ออวดใคร แต่เราซื้อมาใช้ และเมื่อเราใช้ ก็ต้องมีอ่อนนุชหรือพัฒนาการบ้างสิวะ ! แม้จะไม่เข้าขั้นเทพ แต่ก็เรียกได้ว่าไม่อายใครเขาเหมือนกันนิ (แต่ถามว่าอายเป็นไหม รูปไหนบัดซบๆ ก็อายเป็นค่ะ 55+)เพราะถ้ามัวแต่คิดว่ากูห่วย ไม่ภูมิใจฝีมือตัวเองเล้ย นั่นหมายความว่าดูถูกตาคนที่บอกว่าชอบนะนั่น

 

 

 (พี่ดั๊ก Infinity & ETC)

 

แน่นอนเราภูมิใจในฝีมือเรา ณ ตอนนี้ แต่ก็บอกได้อีกเหมือนกันว่าเรายังไม่พอใจ อยากรู้ว่าตัวเองจะไปได้ถึงไหน จะพยายามทำตัวเป็นแก้วที่มีน้ำไม่เต็ม อยากให้มันใส่โน่นนี่ลงมาเยอะๆ หรือถ้าเยอะจนเกือบเต็มเราก็จะพยายามรินออก มันจะได้ไม่ปริ่มๆ แล้วต้องมาพะวงว่าใครจะมาชนมันหกไหม และสามารถใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ไม่โดนอีโก้ตัวเองท่วม (เอ๊ะ)

 

เราดีใจที่เราได้รู้จักการถ่ายรูป ดีใจที่ได้รู้จักใครหลายๆ คนซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เรา ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ขอบคุณมากๆ

 

ดูรูปเพิ่มเติมได้ที่ Chaturada's Multiply นะคะ

 

 

ขอแปะหน่อยเหอะ ภูมิใจ (ดูหน้าสิ)

 

เป็นศพจริงๆ ดิฉัน

 

 

 

 

ถ่ายรูปแล้วสนุกมากกกกกกกกก
ตั้งแต่ 5 โมงเย็น - เที่ยงคืนครึ่ง "ไม่ได้นั่งเลย"

แต่ก็ภูมิใจนะ ดีใจที่ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ
ระหว่างคอนเสิร์ตเล่น เจอแม่พี่โซ่ก็ขอกอด
พอคอนเสิร์ตเสร็จก็ปีนไปถ่ายรูปบนเวที
เจอพี่เดียร์ (อะแคปเปล่า 7) ก็เชคแฮนด์กัน
ไหว้และทักทายกันทุกคน เก่งกันมากๆ

 

ก่อนหน้านั้นแลกกันไปคนละช็อท

 พี่โซ่เอากล้องใครถ่ายวะ
แล้วจะขอรูปได้ที่ไหน555+