Chaturada's Blog ~ แท่นประดิษฐานแห่งเทพหมี

Everyday's April Fool

บทที่ ๑ ๑ เมษายน

          ผมเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง

          ผมเพิ่งได้บรรจุในวันนี้เอง หลังจากที่จบปริญญาตรีมาและออกจากงานรับจ้างที่ทำฆ่าเวลา ผมก็ได้ก็ทำงานก๊อกๆ แก๊กๆ ในที่ว่าการอำเภออยู่สามเดือน พอเจ้าของตำแหน่งเก่าลาออกไปคลอดลูก และเพื่อทำธุรกิจร้านขายโทรศัพท์มือถือกับสามี ผมจึงเข้าสอบในตำแหน่งนั้น...ซึ่งมีคนสอบคนเดียว

          แล้วผมก็ได้บรรจุในแผนกธุรการทั่วไปของที่ว่าการอำเภอ ในตำแหน่ง ‘เสมียน’

          ถึงเจ๊จะไม่กระโดดกอดคอแล้วหอมแก้ม แต่ผมก็ดีใจที่อย่างน้อยผมก็ได้มีงานมั่นคงทำ ช่วยแบ่งเบาภาระให้เจ๊ได้

          บ้านผมเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังไม่ใหญ่นัก หน้าบ้านมีสนามหญ้าที่ค่อนข้างเขียว มีสระน้ำเลี้ยงปลาคาร์ฟของพี่เขย แล้วก็เป็นสระส่วนตัวของไอ้บุญลือ หมาไทยพันทางตาบอดป้ำๆ เป๋อๆ ที่บางวันก็เผลอหลับในบ่อปลา

          ครอบครัวของผมมีกันอยู่สี่คน เจ๊เป็นพี่สาวผม...อายุห่างกันสิบกว่าปี หลังจากพ่อและแม่เสียเจ๊ก็หาเลี้ยงผมมาตลอด ทั้งด้วยเงินจากการเป็นเจ้าของหอพัก เงินเล่นหวย และเงินจากการเป็นเท้าแชร์ ก็เรียกได้ว่ามีความเป็นอยู่ที่บริบูรณ์พอควร

          สามีของเจ๊หริอพี่เขยที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนนั้นไม่ค่อยอยู่บ้าน เพราะทำงานเป็นวิศวกรสำรวจของกลุ่มธุรกิจพลังงานยักษ์ใหญ่ ซึ่งขุดเจาะและสำรวจก๊าซธรรมชาติอยู่กลางทะเล

          ส่วนหลานสาวที่อ่อนกว่าผมไม่กี่ปี ตอนนี้ก็เพิ่งขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ทั้งที่ฉลาดมากๆ ฉลาดกว่าผมเสียอีก แต่กลับเลือกเรียนสายภาษา เห็นว่าชอบด้านนี้ พี่สาวก็ไม่ว่าอะไร บอกว่าที่บ้านมีคนจบวิศวะมาสองคนก็เพียงพอแล้ว ไม่อยากได้หมอ วิศวกร หรือสถาปนิกมาเพิ่ม เบื่อ...

          แม้พี่เขยนานๆ ถึงจะได้กลับบ้านมาสักหนหนึ่ง แต่ครอบครัวเราก็อบอุ่นดี มีพ่อ แม่ ลูก และน้าชายอย่างผม ที่พี่เขยรวมเข้าไปเป็นครอบครัวเดียวกัน

          แต่คนข้างๆ บ้านชอบมองว่าครอบครัวเราแตกแยก...

          ตั้งแต่สมัยผมเรียนอยู่แล้วที่คนเหล่านี้มักจะถามเจ๊เสมอๆ เพราะเห็นนานๆ พี่เขยจะกลับมาบ้านที ไอ้คนที่ถามก็มีทั้งพวกที่ถามไปงั้น เพราะแค่อยากหาเรื่องกระแนะกระแหน แต่พอบอกไปว่าเป็นวิศวกรสำรวจ อยู่แท่นขุดเจาะก๊าซธรรมชาติกลางทะเล ทุกคนก็งงๆ แล้วก็ลืมไป เว้นเสียแต่คนเดียวที่พี่ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้แกเข้าใจอย่างไรดี

          นั่นก็คือยายทองข้างบ้าน...

          เจ๊ขมวดคิ้ว มองยายทองพิลาปรำพัน เหมือนเจ๊จะไม่เข้าใจว่าชีวิตตัวเองมันเศร้าขนาดยายทองต้องมาโอดขนาดนั้น ท่าทางแกเหมือนกับจะให้ยกมโหรีมาบรรเลงเพลงพญาโศกและธรณีกรรแสงมาบรรเลงคลอ

          พูดเสร็จแกก็หยิบชายเสื้อคอกระเช้ามาซับน้ำตา แล้วก็วิ่งตุบตับเข้าบ้านไป ปล่อยให้เจ๊ยืนนิ่งจับเครื่องตัดหญ้าที่ยังร้องแถดๆ ตามหน้าที่ ตอนนั้นผมคิดว่าเจ๊คงเพิ่งนึกได้ ว่าเจ๊ควรจะโกนให้ดังกว่านั้น ไม่ก็ดับเครื่องตัดหญ้าแล้วค่อยคุยกับยายทอง

          เพราะแกหูตึงแล้ว...

          และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา ยายทองก็กระจายข่าวความน่าสงสารออกไป จนคนในชุมชนก็พากันเข้าใจว่าพี่เขยเป็นตังเก ออกทะเลหาปลา หลายครั้งพอพี่เขยกลับมา ก็พากันทักทายว่าได้ปลาอะไรมาบ้าง ทำเอาพี่เขยงงมิใช่น้อย ซึ่งแรกๆ เจ๊ก็พยายามแก้ความเข้าใจผิดอยู่ แต่ไปๆ มาๆ ชักเบื่อ เลยตอบแบบไหลตามน้ำไปตัดรำคาญ

          เจ๊มองตาขวางก่อนตอบ

          ถึงจะมีเรื่องวุ่นวายมากหน่อย แต่ครอบครัวผมก็สงบสุขดี

          ชีวิตทำงานของผมก็สงบสุขไม่แพ้กับชีวิตปกติ

          ปกติแล้วพี่หลุยส์จะออกจากที่ทำงานตอนบ่ายสองครึ่ง ตอนนี้ก็เพิ่งบ่ายโมง รีบออกอย่างนี้เหมือนวันที่ไปเอาเค้กให้ป้านิดฝ่ายทะเบียนเลย ผมกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เพราะพี่หลุยส์คงออกไปเอาเค้กให้ผมแน่ๆ ผมเช็คมาแล้ว วันนี้มีวันคล้ายวันเกิดแค่ผมคนเดียวเท่านั้นในที่ทำงาน

          ผมได้ยินเสียงพี่หลุยส์เตะถังขยะสแตนเลส เขามองมาที่ผม เบิกตากว้างอย่างตะลึงพรึงเพริด ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งสังเกตป้ายห้อยคอที่เจ้าหน้าที่ในที่ว่าการอำเภอจะมีกันทุกคน

          ป้ายของพี่หลุยส์เป็นป้ายสีขาวเหมือนๆ กับของผม ส่วนด้านบนที่บอกตำแหน่งอย่างของผมที่เป็นเสมียนจะเป็นแถบสีแดงเหมือนๆ กับคนอื่น แต่ของพี่หลุยส์เป็นสีชมพูแปร๊ดสะท้อนแสง และบนพื้นสีนั้นก็มีตัวอักษรสีขาวเขียนอยู่ว่า

MHODO

หมอดู ?

          ผมสะดุ้งก่อนตอบไปทันที “ครับๆ ผมจะรอ” ถ้าผมไมได้คิดไปเอง ผมเห็นสายตาพี่หลุยส์มองมาด้วยความระแวดระวังอีกหนหนึ่ง ก่อนเดินออกไป

          ผมหันไปตอบพี่มะยมซึ่งอยู่สังคมสงเคราะห์ ทำงานด้านเด็กและเยาวชน โดยเฉพาะเด็กเล็กก่อนวัยเรียน แต่ในความเห็นผม รูปร่างหน้าตาอย่างพี่ยม ควรอยู่ฝ่ายปราบจลาจลเด็กวัยรุ่นมากกว่า คนอะไร...สูงเกือบ ๒ เมตร ตัวก็ใหญ่ หนา หน้าบากหลายแผลเหมือนเคยไปรบอ่าวเปอร์เซียมา ดูแล้วมันไม่เหมาะกับการทำงานดูแลเด็กเลยนะ

          ตาข้างซ้ายผมกระตุก... คราวก่อนพี่ยมก็เป็นคนไปเอาส้มตำจากร้านอร่อยที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโลกลับมา เพื่อเอามาให้เจ้าหน้าที่ในอำเภอทุกคนได้ทานกันเลี้ยงฉลองวันเกิดป้าฝ่ายทะเบียน

          ผมเห็นมุมปากที่ยมกระตุก แกก้มหน้า นวดขมับ แล้วมือแกก็ปัดป้ายที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อหล่นลงมาแกว่ง ทำให้ผมเห็นว่าแถบที่ชื่อพี่ยมก็เป็นสีชมพูสะท้อนแสงเช่นกัน

          ผมเพิ่งรู้ว่าเวลาคนผิวดำแดงหน้าซีด...มันก็ซีดได้เหมือนกันแฮะ

          บ่ายสามสิบห้า

          ผมนั่งหงอยเพราะไม่มีใครอยู่ในนี้แล้ว...

          อันที่จริงก็มีคนอยู่เวรประจำวันอยู่แผนกละคน แต่คนที่สนิทสนมกับผม ทุกคนหายไปหมด ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาเลย ทั้งพี่หลุยส์ พี่ยม สงสัยเห็นผมหน้าใหม่ ได้ฉลองวันเกิดในที่ทำงานครั้งแรก ก็คงอยากจะแกล้งทำให้ผมใจแป้วล่ะสิ

          ผมไม่หลงกลหรอก ไอ้เรื่องโดนหลอกนี่ผมโดนเจ๊แกล้งมาแต่เด็กแล้ว คงเพราะผมซวยที่ดันไปเกิดตรงกับวันโกหก เจ๊ก็เลยถือโอกาสนี้แกล้งผมสม่ำเสมอ เจ๊เคยซื้อเค้กมาให้ แต่ข้างในเป็นตับบด เจ๊เคยซื้อรถมอเตอร์ไซค์ให้ แล้วให้ผมเก็บเงินซื้อเครื่องยนต์เอง

          มากกว่านี้ยังเคยโดนแกล้ง แค่นี้ผมไม่ยี่หระหรอก...กะอีแค่ทำเหมือนลืมวันเกิด สิวๆ

          ผมเห็นป้ายที่ห้อยคอป้าเป็นสีชมพูอีกแล้ว

          ผมเพิ่งสังเกตว่าตำแหน่งของป้าเป็นภาษาอังกฤษเหมือนของพี่หลุยส์ แต่ของป้าเขียนไว้ว่า

          จู่ๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆ สูงไม่เกิน ๑๕๕ เซนติเมตรก็ดูราวจะขยายร่างได้ รัศมีบางอย่างน่าเกรงขามเปล่งออกมาจากประกายตาของป้าอ้น แกยืดตัวตรง ประสานมือสองข้างไว้ข้างหน้า ขาวางเหลื่อมกันเล็กน้อย ดูราวกับเป็นคุณหญิงคุณนายในโทรทัศน์ไม่มีผิด...แต่ป้าอ้นดูทรงอำนาจมากกว่านั้นเยอะ จนผมเองแอบสั่น

          แค่ผมรู้ว่าจะเซอร์ไพรซ์วันเกิด นี่ทุกคนโกรธผมขนาดนี้เลยหรือเนี่ย

          ใช่ ก่อนหน้าที่จะเซอร์ไพรซ์วันเกิดใคร ก็เห็ทำท่าลับๆ ล่อๆ แบบนี้ทุกคน

          ผมสะดุ้ง ที่จู่ๆ ป้าแม่บ้านก็เรียกชื่อจริงเสียเต็มยศ

          พวกเดียวกัน...ให้เซอร์ไพรซ์วันเกิดตัวเองเนี่ยนะ มันจะทำอีท่าไหนวะ

          โอ...ในที่สุดเซอร์ไพรซ์วันเกิดจากเพื่อนร่วมงานที่รอคอยก็จะมาถึงแล้ว

          ผมเดินตามป้าอ้นไปอย่างกระตือรือร้น ป้าเดินไปทางด้านหลังของตึก เดินผ่านแผนกต่างๆ ไปจนถึงส่วนของแม่บ้าน ในห้องพักรวมของเหล่าแม่บ้านไม่มีใครอยู่เลย ป้าอ้นวางไม้กวาดไว้ในตู้ ก่อนล็อคกุญแจและเดินออกมา ป้าเดินนำผมไปจนถึงด้านหลัง...ซึ่งเป็นลิฟต์ขนของขนาดใหญ่

          จู่ๆ พี่หลุยส์และพี่ยมที่น่าจะ ‘ไปธุระ’ ก็โผล่มา ล็อคแขนผมไว้ทั้งสองข้าง นั่นยิ่งทำให้ผมใจชื้นว่าตัวเองคงคาดการณ์ถูก

          ไม่มีใครพูดอะไร...กระทั่งลิฟต์มาถึง ป้าอ้นเดินเข้าไปก่อน แล้วผมก็กึ่งเดินกึ่งโดนหิ้วเข้าลิฟต์ไปอย่างงงๆ

          ป้าอ้นถอดบัตรออกจากคอ ก่อนวางทาบไปกับลำโพงที่ไว้ติดต่อกับภายนอก ในกรณีที่ลิฟต์ค้างหรือเสีย ผมเห็นแสงสีชมพูสว่างขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วป้าก็เดินเข้าไปใกล้ ทำท่าเหมือนจ้องผ่านซี่เล็กๆ ของช่องลำโพง แล้วแสงสีชมพูก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

          ผมไม่ค่อยเข้าใจ แต่ผมก็มองเข้าไป จังหวะนั้นเองประตูลิฟต์ก็ปิดลง แต่ยังไม่เคลื่อนไปไหน แสงสีชมพูสว่างวาบเข้าตาผม ทำให้ผมตาพร่าไปชั่วขณะ ผมรู้สึกถึงลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัว...น่าจะเคลื่อนตัวลงไปข้างล่าง พีหลุยส์กับพี่ยมปล่อยแขนผม กลับไปยืนเอามือไขว้หลัง ด้านหลังของป้าอ้น

          ผมนวดขมับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลืมตาขึ้นและพบว่าแผงกดของลิฟต์เปลี่ยนไป จากเดิมที่เป็นแผงเก่าๆ สีเงินเหมือนลิฟต์ทั่วไป ที่มีตัวG คือชั้นแรกที่อยู่บนดิน แล้วก็เป็นเป็นชั้น ๑ ชั้น ๒ มันกลายเป็นแผงสีดำมันปลาบ ปุ่มกดเรืองแสงเป็นสีชมพูแปร๊ด มีตัวอักษร U๔ ไล่ลงไปเรื่อยๆไปจนถึง U๑ ที่อยู่ด้านล่างสุด และตอนนี้แสงกำลังกะพริบอยู่ที่ U๔ ลิฟต์ขนส่งตัวนี้ออกแบบแปลกๆ แฮะ

          แสงเลื่อนมาที่ U๒ แล้ว

          ผมคิด...ก็นี่มันวันเกิดผมนี่ครับ ผมก็ต้องรู้หมดในตอนท้ายอยู่แล้ว

          ในที่สุดแสงไฟก็หยุดที่ U๑ เสียงดังกริ๊งก้องไปทั่วลิฟต์ ผมทำท่าจะก้าวออกไป แต่พี่หลุยส์ก็กันเอาไว้ ให้พี่ยมเดินก้าวออกประตูไปก่อน และยืนรออยู่ด้านนอก เขาก้มศีรษะต่ำ หมือนกับจะทำความเคารพป้าอ้นที่เพิ่งเดินออกไปอย่างนั้นแหละ

          ผมชะงัก หันมองชายชาวต่างชาติผมทองที่พูดไทยชัดแจ๋ว ก้มลงทำความเคารพ ก่อนเขย่ามือกับป้าอ้น ราวกับป้าเป็นผู้มีตำแหน่งหน้าที่สูงกว่าตนเอง

          เอ๊ะ...หรือเขาจะยังเซอร์ไพรซ์วันเกิดผม ?

          แล้วข้อความก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

          เพื่อปกป้องโลก...

          ผมสะบัดหน้าไปหาป้าอ้นทันที ก่อนเงยหน้ามองจอที่เป็นภาพเดิมอีกครั้ง คราวนี้ผมกวาดตาไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วผมก็เห็นจอขนาดย่อมกว่านิดมีคำว่า Happy April Fool เป็นตัวอักษรสีชมพูบนพื้นขาวอยู่อีกข้างหนึ่ง

          ผมรู้สึกเหมือนเลือดในตัวเย็นเฉียบ

          ผมมองหน้าจอทางซ้ายที่บอกให้ผมช่วยโลก

          ผมมองหน้าจอทางขวาที่บอกว่าเป็นวันเอพริลฟูล

          ผมมองกลับไปกลับมาอยู่ห้ารอบ

          แล้วโลกทั้งโลกก็มืดสนิทลงราวกับใครเอาผ้าไปคลุมดวงอาทิตย์เอาไว้

- - - - - - - - - - -

แปะย้อนหลังวันเอพริลฟูล
วันนั้นคนแปะอะไรกันเยอะแยะเลยไม่อยากแปะ

ทำเป็นพูดดีไปงั้นแหละค่ะ
จริงๆ เขียนเสร็จตอน 23.25 น. ของวันที่ 1 เมษา
แปะที่เว็บหลัก jj-book ก่อนเที่ยงคืนนิดนึง
วันนี้ก็เลยลองเอามาแปะที่นี่บ้าง
คิดเห็นยังไงบอกกันได้เน่อ ถ้าอ่าน jj-book อยู่แล้วก็ไปที่นั่นได้
ลิงค์ที่ jj-book

พอจะคาดเดากันออกไหมว่าเรื่องมันเป็นแนวไหน (ฮา) ?
ไม่ใช่เรื่องลึกลับซับซ้อนหรือหักมุมอะไรหรอก ขำๆ 

ขอบคุณทุกคอมเมนต์จ้า~

- - - - -

Bikini Fever 2008

ยังเปิดรับอยู่นะค้า~

อ่านรายละเอียดได้ ที่นี่จ้า