Chaturada's Blog ~ แท่นประดิษฐานแห่งเทพหมี

เห็นด้วยมากๆ
คิดเรื่องได้ก็มีความสุข
ถ่ายทอดได้อย่างที่คิดก็มีความสุข
มีคนอ่านก็มีความสุข
มีคนชอบก็มีความสุข
แต่เรื่องรายได้ค่อยว่ากัน
ในที่นี่คือไม่อิ่มความสงสัย ไม่อิ่มในการบริโภคแรงบันดาลใจ
และไม่อิ่มในการสร้างสรรค์งานใหม่ๆ อยู่เสมอ

ชอบตรงนี้ๆ

แล้วเมื่อไรพี่เจดีย์จะมีเจดีย์ของพี่บ้างละคะ จะได้เป็นเจดีย์คู่...

ถ้าได้เมื่อไรน้องจะบอกคุณพ่อทักกี้ช่วยจัดงานแต่งให้สมเกียรติ์เลยค่ะ สั่งตรงจากอังกฤษเลย..



น้องอัฐิ

ตราบท่ามีแรงบรรดาลใจก็ยังวาดได้เรื่อยๆอ่ะนะ ในฐานะนักวาดตูน(ทีช่วงนี้ไม่ได้วาดเรืองสั้นซะละ)

[ถาม+ไร้สาระ]จุดสูงสุดของความฝันของนักเขียนคือต้องได้ออกหนังสือเหรอค่ะ - -a
ู^
^
^

โดยส่วนตัวเเล้ว บอกได้อย่างเต็มปากว่า "ไม่ใช่" เพราะหนังสือ เราพิมพ์เองก็ได้ (ถ้ามีเงิน) เเต่การที่ยื่นเรื่องให้สนพ.พิจารณาเเล้วผ่าน ได้ตีพิมพ์ นั่นคือ...ความภาคภูมิใจเล็กๆในชีวิตเรา ที่เราสร้างได้ด้วยกำลังของตัวเอง


ซึ่งมองว่า หนังสือที่ได้ตีพิมพ์ ไม่ได้หมายควายว่า หนังสือเล่มนั้นดีที่สุด ผลงานของนักเขียนที่ได้ตีพิมพ์ ไม่ได้หมายความว่า หนังเขียนคนนั้น เก่งที่สุด เพราะในขอบเขตของเสรีภาพทางอินเตอร์เน็ต ใครๆก็เขียนได้ ใครๆก็เผยเเพร่ผลงานตัวเองได้ ยังมีนักเขียนอีกมาก ที่ซุกซ่อนตามหลืบในโลกไร้พรมเเดนเเห่งนี้ที่มีประสบการณ์ มีทักษะมากมาย เเละมีหลายคน ปฎิเสธสนพ.ที่เคยติดต่อขอเรื่องไปตีพิมพ์นะคะ

ดังนั้นโดยส่วนตัวเเล้ว(ย้ำว่าส่วนตั๊วส่วนตัว)จุดสูงสุดคือ ได้เขียนเรื่องที่เราพอใจ มีความสุขที่จะเขียน มีความสุขที่คนอ่านผลงานของเราอ่านเเล้วมีความสุข ที่สำคัญคือ...ได้พัฒนาฝีมือตนเองไปเรื่อยๆ

เเต่ก็นะ.....เเต่ละมุมมอง คนมองไม่เหมือนกันนะคะ




ปล. ขอทุกหูจงสถิตเเต่ท่าน

แบบนี้แล

คิดว่ามันก็ไม่แปลกถ้าคนอยากเป็นนักเขียนจะมีความฝันว่าอยากเห็นเรื่องของตัวเองได้ตีพิมพ์ แต่ถ้าคิดอยู่แค่นั้นมันก็น่าเศร้านะ และถ้าคิดได้แค่นั้น มันก็ยิ่งน่าเศร้ากว่า

เห็นด้วยว่าฮาวทูบางอย่าง ถ้าต้องพึ่งฮาวทูก็อย่าทำเลย เรื่องบางเรื่องมันก็บอกเป็นสูตรสำเร็จกันได้ แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องจะเป็นสูตรสำเร็จได้ โดยเฉพาะเรื่องของศิลปะ

ถ้าสองข้อแรกยังทำไม่ได้ก็อย่าริคิดถึงข้อสาม <<
ถูกต้อง

เคยเห็นคอมเมนต์เขียนมาว่าอยากศึกษาเพราะอยากหาตังค์

อาเมน รู้สึกปลง

สุดยอด อ่านแล้วก็ได้คิดนะเนี่ย

เอาดาวไป

เฮ้อ...ตอนนี้นะอยากได้คนเขียนบทเพื่อจะได้วาดตามอย่างเดียวมาก.... คงเข้าสู่ขั้น 4 เขียนเพราะกลัวอดตายแล้วมั้ง

คนถามเอง ก็..เหอๆ

ความสุขของคนเขียนอย่างเรา คือมีตัวละครในจินตนาการที่พร้อมจะโลดแล่นอย่างที่ใจเรานึก

(ออกแนวพวกบังคับชาวบ้านยังไงไม่รู้ ฮา..)

ความมีค่า หรือ ความจริงใจต่องาน
และสิ่งที่เราจะให้คึนอื่นต้องมาก่อน เห็นด้วยอย่างมากค่ะ

อืม...สมัยนี้คงหายาก
ที่นักเขียนจะรู้จักรตัวเอง
มีแต่เขียนตามแฟนชั่นเพียบเลย
อยากให้นักเขียนไทยสมัยนี้มีอัตลักษณ์ในตัวเองบ้างจัง

อยากเขียนอย่างสนุกสนาน

ตอนนี้ทำได้มั่งไม่ได้มั่ง

ถามว่าอยากมีงานตีพิมพ์ของตัวเองมั้ย...อยากมี

แต่ยังไม่ได้เริ่มต้นเขียนให้เป็นการเป็นงาน ... ความฝันนั้นก็ยังค้างอยู่ในหัวต่อไป

กว่าความฝันจะสำเร็จเป็นรูปธรรม

ให้ตีพิมพ์เรื่องของตัวเองขึ้นหน้าหนึ่งนสพ.จะเร็วกว่ามั้ง (T^T)

สำหรับเรา ไม่ต้องพูดให้มันสวยหรูว่าเขียนด้วยใจรัก ขอแค่ได้เขียน หรืออะไรเลย

เราคิดว่านักเขียนคือผู้ถ่ายทอดเรื่องราว เพราะฉะนั้น ที่สุดของความฝันคนอยากเป็นนักเขียนคือ มีคนรับสารไปจากเราแม้เพียงหนึ่งคนก็พอใจ

หนูเป็นประเภทแรกค่ะ
เขียนเพื่อตัวเองและวาดเพื่อตัวเอง
เพิ่มอีกดาวค่ะท่านเทพ!!!

จริงด้วย
บางคนแค่เขียนจบสักเรื่องก็พอใจแล้วววว
ไม่จำเป็นต้องได้ออกหนังสือหรอก

สำหรับเรานะ มันคือความภูมิใจหมดเลย เริ่มเขียนมีคนมาเม้นท์บอกสนุกๆก็ปลื้มสุดๆ การแต่งนิยายจบหลังเจอปัญหาตัน บลาๆๆๆ มากมายได้าำเร็จก็ภูมิใจที่ทำสำเร็จ แต่การมีนิยายตีพิมพ์มันเป็นผลพลอยได้จากความภูมิใจ

แรกๆคิดว่า มีผลงานตีพิมพ์เล่มหนึ่งก็โอเค แต่หลังๆกลายเป็นอาชีพเกี่ยวกะับปากท้องไปซะงั้น

เดี๋ยวนี้บางคนทำได้แค่ข้อสามก็ยังได้ตีพิมพ์นะคะ
โครงเรื่องพล็อตเรื่องไม่ได้คิดเองด้วยซ้ำ เอาแค่คิดตัวละครเองก็พอ แค่ได้ตีพิมพ์ ได้เงิน ได้ดัง ฉันพอใจ

โดยส่วนตัว แค่เขียนแล้วมีคนอ่านก็รู้สึกดีแล้ว และถ้ามีคนอยากอ่านยิ่งดีใจค่ะ

ขอแค่รักในสิ่งที่ทำ ทำในสิ่งที่รักล่ะน้า

อ่านแล้วซึ้งค่ะ...(มีคนเขียนดีๆแบบนี้โลกหนังสือจะดีขึ้น)

อยากเห็นคนอ่านคุณภาพ......ซึ่งก็มาคู่นักเขียนคุณภาพ...


ไชโยกับนิยายเรื่องต่อไป...เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อรณรงค์ให้หันมาติดแก๊ส ประหยัดพลังงานช่วยชาติ!!

มีคนอ่านก็มีความสุขแล้วเน๊อะ......
แต่ยิ่งได้ตีพิมพ์ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
แต่แบบเจเค โรว์ลิง เราว่าก็มีหลายๆอย่างรวมๆกันเลย

ถ้ามีคนมาถามคำถามนี้กับดาว

ถ้าเป็นแต่ก่อนดาวคงตอบว่า
"ความฝันอันสูงสุดคือให้คนที่อ่านนิยายของเรามีความสุขและสนุกกับการอ่านนิยายของเรา"

แต่ ณ ตอนนี้ ต้องขอบอกเลยว่า "ไม่รู้"

เหมือนพอมันโตขึ้น อายุมากขึ้น ไฟในการเป็นนักเขียนก็เริ่มมอดลงเรื่อยๆ...ตอนนี้มันก็แค่...

อยากแต่งเมื่อไหร่ก็แต่ง ไม่อยากแต่งก็หยุด
เรื่อยๆ สบายๆ ไม่คิดอะไร

อาจจะเป็นเพราะตอนนี้ดาวมีความฝันอันสูงสุดเป็นอย่างอื่นแล้วกระมัง

ทำไมข้อความอ่านยากฟะ เคืองๆ แปะใหม่ มิได้ปั่นนะเคอะ

พี่เส่ง - (สารภาพมานะ พี่เป็นบอทใช่มั้ย !) ในเมื่อได้ทำในสิ่งที่รัก ไม่ว่าจะกระบวนการหรือทำขั้นตอนไหน มันก็มีความสุข เพียงแต่ไอ้ความสุขมันไม่สอดคล้องกับรายได้ ต้องยอมรับว่างานศิลปะ หรืองานขายไอเดียในบ้านเมืองเรามีค่าตอบแทนที่ต่ำ เมื่อเทียบกับต่างประเทศ คิดแล้วก็น่าเสียดายนะ

น้องอัฐิ - พี่คงต้องหาสามีเป็นคนจีน แซ่หลี่ ชื่อหมง ทำกิจการขายถั่วมัน

พี่เซิ่น - อยากวาดเมื่อไหร่ก็วาดพี่ เราอยู่กับตัวเราเอง แต่ถ้านายจ้างสั่งเมือ่ไหร่ใช้ระบบนี้ก็ชิหาย

เมศ - ถูกเลย คำว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ใช้ได้เสมอ แต่ไม่ใช่ว่าคิดอย่างนั้นจนดูถูกตัวเอง เราเองก็ต้องมั่นใจในฝีมือเราเองระดับหนึ่ง หากก็ต้องพร้อมที่จะเรียนรู้จากคนอื่นๆ ที่เก่งกว่า เหนือกว่า ในความคิดพี่คนทำงานศิลปะ (ไม่ว่าจะแขนงไหน) ควรจะยึดถืออัตตาตัวเองนะ เพราะขาดอัตตา หรือความเป็นตัวเองที่รวมแล้วเรียกได้ว่า อัตลักษณ์เนี่ย การสร้างสรรค์งานก็จะขาดความหลากหลาย เพียงแต่...อย่าปล่อยให้อัตตาแปรเป็นอหังการ์ เมื่อนั้นจะแย่ แย่มากมาย~

พี่Blade - ขอบคุณฮ่า (ม้วนเขินอายเป็นราวดอล์ฟสามจังหวะ)

Cyanic - ศิลปะมันไม่ตายตัว แต่มันต้องมีตัวตน (คิดอย่างนี้นะ) และตัวตนก็ควรจะผ่านกระบวนการคิดของตัวเอง ถ้าอยากรู้แล้วถามตอบเขาทุกเรื่องโดยไม่คิดเอง เกิดมีคนอ่านคำตอบนั้นสักร้อยคน แล้วเอาไปใช้โดยไม่คิดเลย มันก็เหมือนกันทั้งร้อย

พี่เกตุ - ไอ้เรื่องหาตังค์หนูเองก็หาตังค์นะ ยังไม่ได้มีสามีเป็นชีคน้ำมัน ก็ต้องหาเลี้ยงตัวเองไป เพียงแต่...ไอ้หาตังค์เนี่ย น่าจะเอาเป็นข้อถัดๆ มามากกว่าจะเอาไว้ข้อแรก หรือเอาไว้หลังจากเห็นสิ่งๆ นั้นเป็น 'วิชาชีพ' แล้วก็ดี พอเลือกหาตังค์เป็นสรณะ ก็ใช่ว่าจะทิ้งข้ออื่นได้นะเอ้อ ทำงานพวกนี้จับปลาดีๆ เต็มสองมือใครเขาก็ไม่ว่าหรอก มันคือการรักษาคุณภาพของตัวเองเรา

MD - ขอบคุณมากค่า ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ถ้าเราเริ่มคิดก็ดีแล้วล่ะเนอะ

พี่แมวน้ำ (ชิมิ?) - ฮา ขั้นสี่พี่เหมือนที่หนูคิดเลย เพราะพี่มองมันเป็นวิชาชีพแล้วไง ทุกอย่างที่เราเคยมี เราก็ยังคงมีมันอยู่ พอใส่ความเป็น "อาชีพ" เข้ามาปั๊บ ก็ได้คำว่าหาเลี้ยงปากท้องนี่แล

sarail - มันเป็นสิทธิ์ค่ะ เราบังคับความคิดเราได้ เราก็มีสิทธิ์ให้มันเป็นไปอย่างต้องการ ในนิยายคนเขียนเป็นบร๊ะเจ้า

พี่แยม - ก็ในเมื่อตัวเราเองยังไม่ใส่ใจลงไปกับงานเราเอง จะหวังให้คนอื่นเขามาสนใจงานเราก็ไม่ถูกเนาะ

estelion - คำนี้สำคัญค่ะ อัตลักษณ์ มันหาไม่ได้ง่ายๆ แต่ก็ไมได้แปลว่าแต่ละคนจะไม่มี เราเชื่อว่าโดยธรรมชาติแล้วทุกคนต้องมีสิ่งที่แสดงถึงตัวตนของตัวเองทั้งนั้น เพียงแต่เขาไม่คิดจะพัฒนาตรงจัดนั้น กลับไปอยากมี อยากเป็น อยากได้เหมือนคนอื่น หลงลืมตัวเองไป จนบางครั้ง ใครบางคนอาจจะต้องใช้ชีวิตกับ "การพยายาม" และ "เสแสร้ง" ทำให้ตัวเองเมหือนใครอื่นไปตลอดชีวิตก็เป็นได้

โนโนโมเอะคุง - ทำได้มั้งทำไม่ได้มั่ง ก็ยังดีกว่าไม่คิดจะทำ แล้วอยากได้โน่นนี่นะคะ เพราะอย่างน้อยไอ้ช่วงที่ทำได้บ้างไม่ได้บ้างมันก็ยังเป็นความเคลื่อนไหว ความเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่การหยุดนิ่ง

persona non grata - ไม่ว่าจะมีจุดประสงค์อย่างไร จะเขียนเพื่อเมคมันนี่ (อย่างข้าพเจ้าของนี้) หรือเขียนด้วยใจรักสุดหูรูด (ฮา คุ้นๆ) มันเป็นเรื่องของแต่ละคนที่จะบอกกับคนอื่น ทว่าความจริงหนึ่งที่ทุกๆ คนทราบกันดี คือ "สาร" จากผู้เขียนจะต้อง "สื่อ" ไปถึงผู้รับ ถ้าไม่ถึงผู้รับก็ไม่สัมฤทธิ์ผล แล้วเราก็คิดว่าคนรับสารคนแรกก็คือตัวเรา ชั่ววินาทีที่ความคิดในหัวมันเรียงเป็นคำต่อเป็นประโยค เพิ่มเป็นย่อหน้า ขยายเป็นหน้า กลายเป็นบท กลายเป็นเรื่อง คนที่เห็นอักษรเหล่านั้นก็คือเรา ถ้าเราเขียนแล้วยังไม่พึงพอใจเลย ส่วนตัวเราเห็นว่ามันก็อาจจะเป็นการสื่อสารที่ไม่สำเร็จได้เหมือนกัน

Nekoi - แค่ตัวเองมีความสุข บางทีก็ไม่ต้องการเหตุผลอะไรมากมายเนาะ เรื่องของใจล้วนๆ

bluemoon - เพราะคนเราต่างกันไงคะ ถึงเอาบรรทัดฐานตัวเองไปวัดโลกไม่ได้ คนเราคิดต่างกัน มีจุดอิ่มตัวของความสุขต่างกัน จะสุขเล็กหรือสุขใหญ่ แค่ชีวิตพบสุขก็ดีแหล่ว

ห่าน - ความภูมิใจเล็กๆ หลายๆ เรื่องมารวมกัน มันก็กลายเป็นกำลังใจได้ ^^

อูฐกินกล้วย - เชื่อว่าคนที่ทำเพราะข้อสาม ก็น่าจะมีหนึ่งสองในใจเหมือนกันนะคะ แต่...มันน่าเสียดายที่เขาเอาสามนำน่ะสิ ถ้าเขาวางทุกอย่างไว้เท่าๆ กันก็ดีเน้อ

BigGiRL - ใช่เลยค่ะ เริ่มจากตัวเรา ใช้สมองและหัวใจควบคู่กันไป การที่เราทำในสิ่งที่รัก มันจะได้มากกว่าความรักจากสิ่งที่เราทำ แต่จะได้ความรักจากคนอื่นๆ ด้วย

แป๋ม - อยากให้คนอ่านไทยอ่านแล้วคิดในเชิงตรรกะ มากกว่าอ่านแล้วจำคาดเดาว่าเรื่องในอนาคตจะเป็นอย่างไร เรื่องบางเรื่องรูปแบบมัน Typical เปรียบไปก็เหมือนขับรถจากบ้านไปที่ทำงาน เส้นทางเดิมๆ รู้อยู่แล้ว ที่หมายก็คือที่ทำงาน แต่ถ้าวันนั้นรถติดแล้วลองมองเส้นทางที่เราผ่านดีๆ เราอาจจะเห็นแง่มุมที่เปลี่ยนไป ในฐานะคนเขียนอย่างเราที่ไม่เก่งเรื่องหักมุมนิยายตอนจบ เราชอบเขียนให้มันมีความสุขระหว่างทาง ความหมายระหว่างบรรทัด เพราะมันทำให้คนคิดได้ตลอด คิดกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า มากกว่าคิดไปไกลถึงอนาคตอันมาไม่ถึงอะนะ

snowmist - อย่างป้าเจเคเราแอบกลัวนะ ยิ่งสูงมันยิ่งหนาว เราชอบเดินเล่น ฉะนั้นไม่ต้องสูงเป็นเอเวอร์เรสต์หรือ K2 อย่างป้า ขอแค่สูงเหนือระดับน้ำทะเลอย่างภูฏาน มีพื้นที่ให้เราวิ่งหลั่นล้าก็ดีใจแล้ว

ดาว - ไม่ผิดที่เมื่อก่อนและปัจจุบันไม่เหมือนกัน เมื่อก่อนพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรเรื่องพวกนี้เลย แต่พอเวลาผ่านไป ได้เจอ ได้ผ่านอะไรหลายๆ อย่าง มันทำให้ทัศนคติเราเปลี่ยน ณ ตอนนี้การเขียนคือวิชาชีพที่พี่รัก มันเลยอยู่ตำแหน่งพีคในใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่จะอยู่กับมันอย่างเดียวไปจนตาย เทือกเขาทั้งเทือกยังมีหลายยอด ประสาอะไรกับใจคน ทำไมจะมีที่สุดหลายๆ อย่างไม่ได้ พี่ยังอยากเล่นแซ็ก ยังอยากทำอาหาร อยากถ่ายรูป อยากเที่ยว ฯลฯ ฉะนั้นก็ทำอย่างที่อยากทำนั่นแหละ ไม่ว่าจะระดับไหนขอแค่ได้ทำก็ดีแล้ว

ความฝันผมคือนักเขียนเหมือนกัน
ขอบคุณครับสำหรับข้อคิดดีๆ เห็นด้วยอย่างยิ่งที่เราต้องเขียนอะไรให้คนอื่นได้อะไรไปบ้าง ไม่ใช่เขียนแล้วไม่สร้างสรรค์ แถมยังทำลายอะไรอีก

จงเขียนในสิ่งที่รัก และจงรักในสิ่งที่เขียน

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..

อืมมมม ที่สุดอยู่ตรงไหน ก็อยู่ที่ใจของท่านผู้เขียนล่ะน้า~

ชอบทุกประโยคในเอนทรี่นี้><

จะยังไงก็ยังนับถือบูชาองค์เทพหมีอยู่ดี
หากกราบไหว้เช้าเย็นนี่ต้องเซ่นด้วยอะไรคะ หนุ่มแว่น?

ความรักสร้างฉัน - เพราะเราเขียนให้คนอื่นอ่านไงคะ เราก็ต้องรับิผิดชอบในสิ่งที่เราเขียน ตราบใดที่เราเขียนไวอ่านเอง ไม่ต้องคิดถึงอะไรเลยก็ไม่มีใครว่าเนาะ

ikumi - ใช่เลย มันแล้วแต่ใจของแต่ละคนจริงๆ ว่าเป็นอย่างไร มันไม่มีข้อกำหนดตายตัว ไม่มีเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรให้ทำตาม เป็นแค่เรื่องที่เราควรจะใส่ใจด้วยสำนึกสาธารณะ และสำนึกของคนอยู่ในวิชาชีพนี้ก็เท่านั้นเอง

(ป.ล. บูชาด้วยหนุ่มแว่นหล่อ สูท โสด 30+ เสียงเพราะๆ ทำกับข้าวเก่งก็โอ)

มันคือความพอเพียง!!
อ้าว... ไม่ใช่หรอ

แล้วหนูเรนล่ะ? ซี่รี่ย์นี้ยังไม่ออกต่อหรอ

ทำในสิ่งที่รัก และรักในสิ่งที่ทำ

ถ้าทำอะไรด้วยความรัก..มันไม่มีที่สุดอยู่แล้ว
เพราะยิ่งเราทำ..สิ่งที่กลับมาคือความสุข
เหมือนได้อดรีนาลีนหล่อเลี้ยงชีวิต
ไม่ใช่เฉพาะหนังสือ...ทุกอย่าง

เห็นด้วยครับ ต้องถามตัวเองให้ได้ก่อน ว่าจะเขียนเพื่ออะไร

ก็เหมือนทำกับข้าวละเน้อ ถ้าให้ตัวเองกินก็ไม่ต้องใส่น้ำปลามาก ถ้าให้คนอื่นกินก็ต้องถามว่าเขาชอบเค็มไหม

ส่วนที่ปรุงให้ตัวเองกินแต่ยกจานไปเสิร์ฟคนอื่น อันนี้ต้องดูจุดประสงต์อีกที อิอิ

พี่Ellebazi - มันคือความพอใจมากกว่าพอเพียงนะในตอนนี้ ยังกระหายที่จะทำ กระหายที่จะก้าวไปข้างหน้าจนกว่าจะถึงขีดจำกัดของตัวเองจนทุกอย่างอิ่มตัว เมื่อนั้นก็คงอยู่กับความพอเพียงด้วยความพอใจค่ะ

nana - นั่นแหละค่ะสิ่งที่ทุกคนควรยุดเป็นสำคัญ จัด priority ไว้แรกๆ แต่บางคนดันเอาไว้หลังเสียนี่

ยายแม่บ้าน - ใช่เลยจ้า การทำสิ่งเหล่านี้ก็เหมือนสร้างน้ำเลี้ยงให้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างมีความสุข ถ้าเราไม่ใส่ใจเราอยู่ได้นะ แต่จะสุขไหมไม่รู้

Repentant - เห็นภาพดีมากๆ เลยค่ะ เขียนนิยายก็เปรียบได้กับการทำอาหาร ถ้าเราทำกินคนเดียวเราก็ไม่ต้องใส่ใจใค รแต่ถ้าทำให้คนอื่นกินก็ต้องใส่ใจคนกินด้วยนอกเหนือไปจากตัวเอง แต่...เคยได้ยินไหมคะว่าพอคนทานอาหารไปแล้วบอกไม่ชอบ เพราะมันอ่อนไป เค็มไป หวานไป แล้วคนทำอาหารก็บอกกลับไปว่า "พูดมากนักก็ทำเองสิ" เหมือนเขาลืมไปนะว่าตัวเองเป็นคนทำอาหารให้คนอื่นกิน เราว่าถ้าใครพูดประโยคนั้นออกมา...ก็เชิญเมิงทำแ_กเองคนเดียวเหอะ เปลี่ยนไปกินของคนอื่นก็ได้ 5555

ไม่มีบุญได้เมนท์บลอคเธอยาวๆซะที -*-

เอาเป็นว่า ในฐานะคนอ่าน เวลาได้อ่านงานแล้วรู้สึกได้ว่าคนเขียนรัก ตั้งใจจะถ่ายทอดอะไรดีๆให้เรานี่ มันรู้สึกดีมากมาย

นี่คือความสุขของการอ่านสำหรับเรา

โอวววววววน้องหมี

(อยากแจมมั่ง ในฐานะ เคยเขียนงานไปขายเหมือนกัน ถึงจะเสกลเล็กๆก็เถอะ )
ตอนนี้ เขียนโดฯเพื่อความ"สนุก" อย่างเดียวเลย ส่วนใหญ่จบงานแล้วจะขาดทุนซะมากกว่า
ถือว่าเป็นการเดินดอกไม้ระหว่างทางขึ้นเขา...

อ่านแล้วเกิดคำถาม แหะๆ

ถ้าอยู่ๆแต่งนิยายแล้วไม่สามารถต่อได้เพราะไม่มีอารมณ์พอ แล้วดองยาว คนอ่านเร้าและกดดัน - -'' โทษคนเขียนต่างๆนานา แบบนี้คนเขียนควรรับมือยังไงดีคะ?

=[]=''

.........
เขียนเพราะอยากจะเขียนก็แค่นั้นแหละ

น้องบูม - (เจ๊ว่าน้องบุญมีแต่กรรมบัง) ในฐานะคนอ่านเหมือนกัน เวลาได้อ่านงานที่คนเขียนถ่ายทอดด้วยรัก เราก็รู้สึกได้ และรักความรู้สึกนั้นมากด้วย

พี่แป้ม - พี่แป้มเขรอออออออ (ซาบซึ้งใจขนาด)

พี่ม่อน - ดูดอกไม้ระหว่างทาง พอเราขึ้นไปยอดเขา เราก็จะมีความสุข เพราะมีความทรงจำตลอดทางเดินให้รำลึกถึง แต่นที่ไม่ทำอะไรเลยนี่สิ พอขึ้นมาแล้วก็จะงงว่ากุขึ้นมากุทำไรบ้างว้า ได้อะไรบ้างเนี่ย

R@bbitc_n@m - พิจารณาตัวเองก่อนค่ะ ถามตัวเองว่าจริงๆ เราแค่ขี้เกียจ หรือเราไม่อยากเขียนด้วยสาเหตุอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าเพราะไม่มีมู้ดในตอนนี้ เราก็รอไป และบอกคนอ่านตามตรงให้เขารอ แต่ถ้าพิจารณาตัวเองแล้วว่าเขียนต่อไปก็ไม่แฮปปี้ ก้ไม่ต้องเขียนค่ะ เราเขียนนิยายรับใช้ตัวเองด้วย รับใช้คนอ่านด้วย ถ้าเราทรยศตัวเองซึ่งสำคัญที่สุดก่อน สักวันเขียนๆ ไปแล้วทนไม่ไหว เลิกอีก ทรยศคนอ่าน เท่ากับว่าเราทรยศคนสองคนเลยนะคะ

migknight blue - บางครั้งเราก็ไม่ต้องการเหตุผลอะไรมากมายสำหรับเรื่องความรักความชอบเนอะ

ความจริงที่สุดของความฝันอีกอย่างนึงคือ...เขียนนิยายให้มันจบสักเรื่องก่อนดีกว่า - -
ตอนแรกเขียนนิยายเคยคิดว่า จะเขียนเพื่อตัวเอง ไม่มีคนอ่านไม่สน เราอยากเขียนนี่หว่า...แต่สุดท้ายก็รับรู้ว่า คนอ่านก็มีความสำคัญมากเช่นกัน เหมือนเป็นตัวผลักดันให้เขียนต่อไปจริงๆนั่นแหละ
แต่ข้อสุดท้ายที่เขียนเพื่อตีพิมพ์...ตามความรู้สึกเรา ถ้าบังเอิญได้ตีพิมพ์จริงๆ มันคงเรียกได้ว่าเป็นผลพลอยได้กับเป็นรางวัลให้กับตัวเองมากกว่า

สุขที่ได้เขียนแล้วค่อยแบ่งปันความสุขที่เขียนให้คนอื่น

ปกติจะวางพล๊อตเพื่อตัวเอง เพราะว่ารสนิยมไม่ตรงกับคนส่วนใหญ่ ส่วนข้อ2นี่มันจะเผลอติดไปด้วย เพราะเป็นคนคิดมาก ll'OTL ข้อ3นี่คงไปไม่ถึง เพราะแต่งไม่เคยจบเป็นชิ้นเป็นอัน

สรุป ตอนนี้ขอให้ตัวเองแต่งนิยาย/วาดโดจินให้จบเรื่องก็ดีใจแล้ว ฮาๆๆๆ .........

ขนาดโดจิน25หน้า ยังไม่เสร็จ เพราะแต่งพล๊อตเสร็จแล้ว เลยเกิดอาการ '....อา... จบแล้วสินะ... เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง.... ว๊าว...' <<<<< เป็นนิสัยอยากรู้อยากเห็นมากเกินไป (ชอบเสื*กนี่เอง ฮาๆ)

แล้วก็ไปวางพล๊อตเรื่องใหม่ต่อ ก๊ากกกกกกกกก

ll'OTL ใครอยากได้พล๊อตไปแต่งเป็นนิยาย/วาดโดจินมั้ยคะ แบบว่าเหลือบาน ชาตินี้คงจะไม่ได้ทำ เอิ้กส์....................

ปล. จะรอนิยายนะคะ

รับทราบ

lat_te - ความสุขคือการได้เขียนให้จบ และก่อนที่จะจบก็มีคนมาคุยมาแบ่งปันความคิดเห็น จริงๆ คนเป็นนักเขียนมันก็หาความสุขได้ง่ายจริงๆ นะ

nonworld - ยิ่งรู้ว่างานของเราสร้างความสุขให้คนอื่นได้ เราเองยิ่งสุขนะ เหมือนได้ผลตอบกลับมาสองเท่าสามเท่า

LUMIN - ส่วนใหญ่ก็เขียนในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้หรือสนใจก่อนเหมือนกันค่ะ แล้วพอทำแล้วค่อยคิดว่าจะเขียนอย่างไรไม่ให้มันกลายเป็นเรื่องที่มีคนอ่านแล้วรู้เรื่องและชอบแค่เราคนเดียว ตอนนี้ก็ประสบสภาวะพล้อตเยอะไปหมด แต่มีคนเขียนคนเดียวเหมือนกัน (ฮา) อยากแยกร่างได้

Gift2Lover - ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะ