ถึงปุยฝ้าย...

posted on 27 Oct 2006 14:23 by shakri  in shakri

ถึงปุยฝ้าย

.

ฉันเสียน้ำตาให้เรื่องราวของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น ภาพของเธอที่ร้องไห้พร่ำขอโทษพ่อ ซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า กับเรื่องราวที่เธอก่อลงไป โดยพ่อทำเพียงแค่กอดและบอกว่า พ่อรักเธอแล้วก็จะรักลูกของเธอด้วย

จนถึงวันนี้ฉันดูมันซ้ำกี่ครั้งฉันก็ยังร้องไห้เหมือนเดิม เพียงแต่ไม่ได้ถึงขนาดฟูมฟายเช่นวันแรกที่ฉันนั่งดูกับแม่ เราสองคนร้องไห้ ฉันไม่รู้ว่าแม่ร้อเพราะอะไร แต่ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนั้น

ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นในใจฉันหลังจากที่ดูจบคือฉันโกรธเธอ... โกรธเด็กทุกคนที่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในสภาพแวดล้อมอันงดงามและสมบูรณ์เหมือนเธอ

ปุยฝ้าย...ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับคนที่รักเธอได้ลงคอ?

เธอทรยศความเชื่อถือและความไว้วางใจของสองมือ...สองคน ที่อุ้มชูและประคับประคองเธอมาตลอดชีวิต...ด้วยชีวิตของเขา เขาเลี้ยงเธอ สอน ดูแล...ด้วยรักและทุกอย่างที่มีในหัวใจ เพื่อเทพธิดาตัวน้อยๆ ของเขาทั้งสองคน เพียงแต่หวังว่าวันหนึ่งเธอจะมีอนาคตที่สดใส เป็นที่ชื่นใจของพวกเขา

แต่แล้วก็ก็ทำลายมันจนหมดสิ้น...

กับแค่การกระทำอย่างหนึ่งซึ่งมนุษย์เราสามารถยับยั้งมันได้ด้วยสมองและสติ แต่เธอเปล่าเลย... เธอปล่อยให้มันเกิดขึ้น เป็นไป และเลยเถิดจนสุดท้าย...มันก็มาจบที่น้ำตาของคนสองคนที่ต้องเสียใจ ทั้งที่เขาไม่เคยทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย

และเหนืออื่นใด...ที่มันทำให้ฉันร้องไห้และโกรธเธอนัก ก็คือเธอทำให้พ่อของตัวเองเสียใจ

ฉันเห็นเขาคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง จะนอนก็จับมือนั่งรออยู่ข้างๆ หิวก็หาอะไรต่อมิอะไรให้ทาน ไม่เคยให้เธอรอหรือขัดใจ กระทั่งงานเขาเยอะมากมายก็ยังวางทิ้งไว้ นั่งข้างเตียง ห่มผ้าให้เธอเมื่อเธอหลับไปแล้ว

พอวันที่เธอมีงานโรงเรียน พ่อก็คอยตามดู มองเธอด้วยความสุขอย่างที่สุด เธอไม่รู้สึกหรืออย่างไรว่าการได้เป็น "ที่รัก" ของเขาสองคนนั้นมันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน มากมายเสียจนเธอนึกละอาย ไม่กล้าที่จะทำ...อย่างที่เธอทำไปแล้ว

ฉันโมโห ฉันโกรธ เพราะฉันอิจฉา

ที่เธอมีคนๆ นั้นอยู่ข้างเธอตลอดเวลา ได้เห็นเธอค่อยๆเติบโตจากสายตาเขาเอง ไม่ใช่ทางสายโทรศัพท์ อย่างที่ฉันหรือหลายๆ คนเป็น มีคนหาข้าวให้กินตอนหิว มีเพื่อนให้คุยเมื่อเหงา คอยดูแล...จับมือเธอไว้ ยามที่เธอไม่สบาย ห่มผ้าให้หลังจากคอยจนเธอหลับไป เป็นคนให้กำลังใจ ด้วยสายตาที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก นี่รู้ไหม...เธอโชคดีจังที่มีพ่อพาไปส่งที่โรงเรียน มองกระทั่งเธอลับสายตาไปจึงวางใจ

ทั้งที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา เธอถูกโอบอุ้มด้วยความรักมากมายนาดนั้น แล้วทำไมเธอยังทำกับเขาได้ลงคอ?

เวลาที่อยู่ด้วยกันมันไม่ได้ทำให้เธอสำนึกผิดชอบชั่วดีได้เลยหรือว่าเรื่องใดควรทำให้เขาทั้งสองคนดีใจ หรือว่าไม่ควรทำให้เขาเสียน้ำตา มีคนที่รักมากอยู่ข้างกายขนาดนั้น ทำไมถึงยังทำเรื่องพรรค์นี้ได้?

ฉันไม่มีวันเข้าใจเธอแน่ๆ ปุยฝ้าย...

เพราะฉันไม่ได้มีคนที่คอยดูแลตลอดเวลาเช่นเธอ คนๆ นั้นของฉันเขาไม่ได้อยู่ใกล้ชิดฉันตลอดเวลาเหมือนที่เธอมี ฉันก็มีแค่นี้แหละ ไม่มีทางเป็นเหมือนเธอได้

ฉันคงไม่มีทางเข้าใจเธอได้...

เพราะฉันไม่โง่พอที่จะลองทำให้คนที่ฉันรักเสียใจ ไม่ว่าจะเป็นคนที่มองฉันเติบโตมาตลอด หรือว่าคนที่อยู่ด้วยกันน้อยกว่า 30 วัน ในหนึ่งปี

ฉันรักตัวเองมาก รู้ไว้เสียปุยฝ้าย...ฉันรักตัวเองมากกว่ารักคนอื่น เพราะฉันมีคนที่รักฉัน ฉันเลยต้องรักตัวเองให้มาก ตอบแทนความรักทั้งหมดทั้งมวลที่เขามอบให้ฉัน ฉันจะยกตัวเองให้มีค่าสูง ทำตัวเองให้ดี เพราะท้ายที่สุดคนที่จะภูมิใจกับตัวฉันที่สุด ก็คือคนที่รักฉัน

ปุยฝ้าย...เธอน่ะโง่

ที่ไม่เห็นค่าของตัวเอง ทำร้ายตัวเองด้วยการกระทำอันไร้สติ เธอมันคนหรือเปล่านะ...ฉันสงสัย ทำไมไม่ใช้สมอง สติ ปัญญา คิดก่อนว่าอะไรควรไม่ควร

ปุยฝ้าย...เธอน่ะร้ายกาจ เลวร้ายที่สุด

ที่มองข้ามความรักของทั้งพ่อและแม่ และทำตัวเองให้ตกต่ำ เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายใช่ไหม? อยากจะเห็นทั้งสองคนตายตกไปต่อหน้า ดับดิ้นต่อหน้าตัวเองใช่ไหมถึงทำแบบนี้

แต่ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าจะยังไง...เธอก็ยังเป็นที่รักของพวกเขาอยู่ดี

ฉันอิจฉาเธอนะปุยฝ้าย...
และฉันโกรธ

ที่เธอมีความทรงจำสวยงามกับพ่อ แล้วเธอไม่เห็นค่าของเวลาที่อยู่ด้วยกัน
เธอทำร้ายเขาได้ลงคอ...

อันที่จริง...ฉันว่านะปุยฝ้าย

ฉันสงสารและสมเพชเธออยู่เหมือนกัน

27 ตุลาคม 2549

จตุรดา

Tags: cm17 Comments

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

ไม่น่าชื่อนี่พี่จตุรดาจริงๆหรอนี่กร๊ากกกกกกกกก~~
ชอบเรื่องลำนำเเห่งห้วงธารามากมายคะเเบบว่า -*- ตอนนี้ข้าน้อยยังไม่มีสตางค์ซื้อเล่ม 2 อะนะเจ้าคะ
อ้อๆเรื่องปุยฝ้าย ก้อพอได้ดูก้อรู้สึกเศร้ามากๆเลยคะ ไม่น่าเชื่อว่าปุยฝ้ายจะเป็นแบบนี้ จะทำร้ายคนที่รักได้ลงคอ สงสารพ่อปุยฝ้ายด้วยอะที่อุส่าห์ดูเเลตั้งแต่เล็กๆแต่ลูกกลับมาทำแบบนี้ ลูกใจร้ายจังเลย TT^TT ไม่น่าทำแบบนี้เลยอ่ะ

#1 By Pinkki_Cake on 2006-10-27 14:38

ตัวจริงจ้า ดูเอนทรี่ข้างๆ ยืนยันก็ได้ (ฮา)

ตอนดูไม่ได้ซึ้งความรักพ่ออะไรมากมายนะ แต่โมโหปุยฝ้าย โกรธที่เธอทำร้ายคนที่เธอรัก ทั้งที่มีผู้ชายที่รักอยู่ข้างตัว กลับไปหารักจากชายคนอื่นกระทั่งทรยศคนสำคัญนี่สิ เฮ้อ

#2 By เอื้องอลิน จตุรดา shakri เทพหมี น้ำตาล on 2006-10-27 14:41

ตอนดูครั้งแรกคิดว่า โฆษณาประกันแหงเลย..ซะอย่างงั้น = ='
แต่ดูรอบหลังๆแล้วก็เริ่มคิดตามนะคะ แล้วก็รู้สึกว่า จริงๆแล้วในสังคมนี้ มีคนไม่น้อยเลยที่เป็นแบบปุยฝ้าย..แต่ส่วนมากก็ยากที่พ่อแม่จะทำแบบนั้นล่ะนะ
สงสารพ่อแม่ เฮ่อ..= =

#3 By ::Materia Hunter::^^ on 2006-10-27 15:26

เป็นโฆษณาที่ทำเราน้ำตาไหลไปหลายตลบค่ะ ซึ้งใจกะความรักของพ่อ ปกติเห็นแม่เป็นตัวยืนเยอะแล้ว หลังๆเริ่มเป็นคุณพ่อเนอะ

สำหรับตัวละครสมมติที่ชื่อปุยฝ้าย เราสงสารเธอค่ะ เพราะผู้หญิงลองท้องขึ้นมา สังคมก็ประณามไว้ก่อนแล้วว่าเด็กใจแตก ไม่เห็นค่าที่พ่อแม่เลี้ยงมาอย่างดี บลาๆ แต่คนเรามันก็ไม่แน่หรอกค่ะ สงสารที่เธอพลาดพลั้งเพราะไร้เดียงสาเกินไป ความที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีมากมั้งเลยทุ่มใจทุ่มกายให้แฟนไปหมด เพราะคิดว่าทุกคนจะดีเหมือนสังคมตัวเอง สมัยนี้มันก็ไม่แน่หรอกว่าเด็กที่โตมาในครอบครัวที่ดีๆจะไม่มีสิทธิ์พลาดท่า ก็ได้แต่หวังว่าสังคมจะเลิกประณามฝ่ายหญิงฝ่ายเดียวและหันมาช่วยกันปลูกฝังความคิดใหม่ว่าทั้งชายทั้งหญิงให้รักนวลสงวนตัวกันทั้งคู่ด้วยจะดีกว่า ไม่งั้นตบมือข้างเดียวคงไม่ดังล่ะค่ะและเด็กแบบปุยฝ้ายคงมีให้เห็นอีกเยอะจนวิจารณ์ไม่หมดเลยแน่ๆ

#4 By nuinthelewen on 2006-10-27 18:57

...มันก็มีบ้างชั่วขณะเวลานึงที่คนเราจะหน้ามืดตามัวทำเรื่องโง่ๆลงไป

แน่นอนว่าส่วนใหญ่มักจะเป็นเรื่องผิดพลาด

และสิ่งที่มีค่ามากกว่าการสำนึกผิดก็คือการได้รับการอภัยจากคนที่รักและห่วงใยเรา

การได้รับความรักความห่วงใยจนเป็นเรื่องปกติ อาจทำให้เรามองข้ามมันไปได้ จนกว่าจะถึงวันที่เราพลาดและรู้สึกสำนึก

สำนึกว่าที่ผ่านมาเราได้รับความรักมากมายเพียงไหน และไม่คิดจะย้อนกลับไปทำสิ่งผิดพลาดอีก

...ให้อภัยเธอเสียเถิด

#5 By Blade on 2006-10-27 19:43

- -a เขียนเรื่องเดียวกะบล็อคแฮมเลยวุ้ย
ถึงบางคนไม่มีพ่อมาดูแลแต่ก็โตมาได้อย่างไม่มีปัญหา
ทำให้เห็นว่านอกจากการเลี้ยงดูแล้วเรื่องแบบนี้ยังขึ้นอยู่กะสันดาน+ความรักดี ของคนแต่ละคนด้วย


ชอบที่โฆษณาชิ้นนี้เชื่อมเรื่องของสินค้าเข้ากับสิ่งพ่อทำ และคำที่พ่อพูดตอนสุดท้าย
คอนเซปต์-รักและดูแลตลอดไปแบบไม่มีข้อแม้ ไม่ทีวันสิ้นสุด

#6 By แป้งแมวกอลลั่ม (124.121.57.112) on 2006-10-27 22:49

Pinkki_Cake - คนที่ร้ายที่สุดคือคนที่ทำร้ายตัวเองและทำร้ายคนที่รักเราแหละค่ะ

Materia Hunter - หายากจริงๆที่พ่อแม่จะเป็นแบบนี้ เป็นเราเราก็อาจจะทำไม่ได้อย่างคุณพ่อท่านนั้นแน่ๆ เหมือนโดนหักหลัง ผิดหวัง บอกไม่ถูก

nuinthelewen - อันนั้นจะบอกว่าเข้าใจก็คงใช่มังคะ เราอยู่ในสังคม ถ้าใส่ใจก็ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าสังคมเรามองไปในทิศทางใดเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ แต่เราไม่ยอมรับค่ะ ว่าสังคมประนามฝ่ายหญิงแต่เพียงฝ่ายเดียว ผู้ชายเองก็โดนว่าเหมือนกัน เพราะสังคมไทยตั้งแต่เมื่อก่อนกระทั่งตอนนี้ การท้องก่อนแต่งมันก็ไม่ใช่เรื่องถูกต้องตามจารีตอยู่แล้ว

ในเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายเสีย ไม่ว่าจะเสียตัว เสียหาย หรือเสียชื่อเสียงอะไรก็ตาม แล้วทำไมผู้หญิงถึงไม่ปกป้องตนเองแต่แรกล่ะคะ? จริงอยู่ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง แต่ถ้าเราไม่ยื่นมือเราเองไปตบกับมือเขา ใครหน้าไหนมันจะจับมือเรามาตบได้คะ? ผู้หญิงผู้ชาย มีสองมือสองเท้าเหมือนกัน ทำไมถึงจะคิดว่าผู้หญิงเหล่านั้นที่เป็นเคสของปุยฝ้าย ต้องรอให้เรื่องเกิดก่อน จึงสมควรจะได้รับความเห็นใจจากสังคม ทั้งที่รู้ว่าโลกนี้ก็มีผู้ชายทั้งดีและไม่ดี ทำไมดูแลตัวเองล่ะคะ หรือหวังจะรอว่าผู้ชายที่ผ่านเข้ามาจะเป็นคนดีเสียหมด?

มนุษย์เราไม่ว่าหญิงชายก็ต้องรักตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ เพศไม่ได้เป็นสิ่งกำหนดสามัญสำนึก และความรับผิดชอบที่มีต่อตนเอง คนรอบข้างและสังคม ในเมื่อเราทราบดีว่าผลที่เกิดจะเป็นเช่นไร ทำไมไม่ป้องกันเสียอย่าให้มันเกิด

เคสนี้ถ้าจะเรียกความเห็นใจจากเราไป ก็คงได้แค่ครึ่ง คือสงสารเด็กที่เกิดมา จากพ่อแม่ที่ไม่มีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบ แน่นอนว่าถ้าคนรอบข้างสร้างมันให้เป็น "ปม" ของเด็ก เด็กคนนั้นก็ย่อมจะมีปม ที่เป็นบาปของพ่อแม่ติดตัวมาแต่เกิด บาปที่ไม่ได้ก่อ จากพ่อที่ฟันหญิงในวัยเรียน และแม่ที่ใจแตก มีอะไรกับแฟนแล้วไม่รู้จักป้องกันตนเอง

เท่านั้นแหละที่เห็นใจ

ผู้หญิงเราอย่าทำตัวงอมืองอเท้ารอความเห็นใจจากคนอื่นเลยค่ะ เราต้องดูแลและปกป้องตัวเองให้ดีที่สุด ทำให้ตัวเองมีค่า รู้จักค่าของตัวเอง ไม่ใช่วัดค่าจากสายตาของคนอื่น ไม่อย่างนั้นแล้วก็คงต้องรอ และเป็นผู้ถูกกระทำต่อไป ไม่ว่าหญิงหรือชายก็มีค่าความเป็นคนเหมือนกันค่ะ

Blade - มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดที่สุด เพราะมีมันสมองในการสรรค์สร้างสิ่งต่างๆมากมาย ในขณะเดียวกันมนุษย์ก็โง่ที่สุด เพราะหลงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดของตัวเองได้เสมอ จริงไหมคะ?

พี่แป้งแมว - คนเราโตมาเป็นอย่างไร หนูเชื่อว่าพื้นฐานมันมีจากตัวเอง ครอบครัว และสังคม ครอบครัวและสังคมคือสิ่งเริ่มต้นที่สอนให้เขาเรียนรู้ ต่อมาเขาเริ่มคิดเองได้ และก่อเป็นสันดานในตัวคน

คนจะเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับสองอย่าง สันดาน สำนึก...

#7 By เอื้องอลิน จตุรดา shakri เทพหมี น้ำตาล on 2006-10-27 23:03

เราก็อิจฉาเหมือนกันนะ เราไม่เคยมีพ่อที่ดูแลเรามาตลอดแบบนั้น แต่หมีเอ๊ย
มีแฟนเมื่อไรก็จะรู้คำตอบเอง

#8 By ☆[แป้ง].Haมmy*☆ on 2006-10-27 23:31

พี่แป้ง - แต่หนูมั่นใจว่าหนูไม่มีทางรักมันมากกว่าตัวเอง - -" (แปลกๆ ไหมนะ) หนูรักตัวเองที่สุด
ไม่ว่ายังไงหนูคิดว่าหนูรู้จักตัวเองดีพอมาในระดับหนึ่ง และเห็นตัวอย่างจากรอบข้างมามากพอที่จะคิดออกว่าควรทำไง
แต่ถ้ามันโง่ไปจริงๆ หนูก็คงไม่ขอความสงสารใคร ทำตัวเองนี่
ไม่มีใครมาจับมือเราทำได้สักหน่อย
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าถ้าวันนึงแต่งงานแล้วต้องหย่าก็คงไม่ไมน์ ขออย่างเดียวสองคนยังเห็นลูกเป็นลูกก็พอ
คิดไกลไปไหมนะ แต่เพราะเห็นมาก็เลยยิ่งคิด

#9 By เอื้องอลิน จตุรดา shakri เทพหมี น้ำตาล on 2006-10-27 23:53

จริงๆแล้ว แฟนปุยฝ้ายมันเชี่ยนะค่ะ! ปุยฝ้ายแค่สับสนและทำพลาดไป แต่ก็ พอกัน

ส่วนพ่อปุยฝ้ายนี่ ฮืออออออ สงสารพ่อมันนนนนน

#10 By hiney helsinki on 2006-10-28 03:58

เฮ่อ เศร้าใจกับสังคมสมัยนี้ แต่มันก็ใกล้ตัวเรามากๆ เสียจนทำให้คนทั้งประเทศรู้สึกซาบซึ้ง

#11 By ฟิวส์ on 2006-10-28 09:36

ตกลงยัยนั่นเค้าชื่อ ปุยฝ้าย เหรอ

เรานั่งเถียงกะเพื่อนอยู่พักนึงว่าตกลงพ่อเค้าตบหรือไม่ตบ

เราอยากให้พ่อเค้าตบก่อนแล้วค่อยกอด เพราะปุยฝ้ายเธอเลวจิงๆ

#12 By The Ren on 2006-10-28 09:37

ครั้งแรกที่ดู รู้สึกสงสารคุณพ่อคุณแม่มากกว่าจะคิดกล่าวโทษอะไรปุยฝ้าย
หรือจะเรียกว่า .... จนไม่อยากจะสนใจก็ได้ล่ะมั้ง
เพราะมันเป็นเรื่องที่แทบจะไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ไปเสียแล้ว

/me เฮ้ออ .....

#13 By welcome.to/WallSky on 2006-10-28 11:03

โฆษณานี้ฮิตจริง ๆ นะครับ โดนใจใครหลายคน ก็หวังว่าจะไปกระตุ้นเตือนใจ วัยรุ่นหลายๆ คน ที่กำลังสับสน และหลงผิดอยู่ได้ ถ้าโฆษณานี้ทำได้ ผมยกย่องให้เป็นโฆษณาแห่งปีเลย

อีกอย่างนะ เมืองไทยอ่อนการให้ความรู้ไปหน่อย เรื่องเพศศึกษา และก็สื่อลามกเยอะเหลือเกิน ปราบไม่หวาดไม่ไหว ล่าสุด เจอ วีดีโอแช็ทเข้าไปนี่ พี่อึ้งเลยอ่ะ เด็กใจแตกหมด

ถ้าสื่อมาตรฐาน ทำรายการติดตามผลของผู้ที่เดินทางผิดมานำเสนอเยอะ ๆ อย่างสม่ำเสมอได้จะดีมากเลย

#14 By เจ้าชายน้อย on 2006-10-28 11:59

ชื่อจริง ที่พ่อเรียก คือ ปุยฝ้าย คนอื่นเรียก ฝ้ายกันหมด
อ่านบลอกนี้แล้ว รู้สึกกลัว
ขนาดไม่ได้ทำอะไรผิด ยังรู้สึกกลัวแทนเหมือนกำลังโดนข่มขู่ กร้าก เปล่านะงับ คือ มันเหมือนมีคนเรียกอยู่เรื่อยๆย้ำๆ แล้วโฆษณานี่มันก็ทำให้นึกถึงป๊าของฝ้ายเหมือนกัน เลยแบบ =[]=!! กลัว แหะๆ

#15 By songsage on 2006-10-28 13:26

...จริงๆแล้ว ไม่ค่อยอยากดูโฆษณาชิ้นนี้เท่าไหร่ เพราะมันใกล้เคียงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนใกล้ชิด

เรื่องแบบนี้ถ้าไม่เกิดขึ้นกับตัวเองก็คงไม่รู้

เข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นพ่อทั้งตอนที่อยากตบ หรือตอนเข้าไปกอด

ถึงจะผิดพลาดยังไงแต่ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป

โดยเฉพาะ ถ้าฝ่ายที่หลงผิดรู้สึกสำนึกแล้ว จะใจแข็งโกรธไปก็กระไร มันไม่ช่วยแก้ปัญหา

ถึงจะเจ็บปวดแต่เราก็รักและห่วงเค้าเกินกว่าจะซ้ำเติมได้ลง

ไม่ใช่แต่เราที่มีแผล อีกฝ่ายก็มีแผลเช่นกัน

พวกเราเลือกที่จะให้อภัย

ทุกวันนี้ หลังจากได้บทเรียนจากความผิดพลาด ได้เป็นแรงผลักดันให้เธอพยายามทำชีวิตให้ดีกว่าเดิม

...เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยอยากนึกถึงเท่าไหร่ ก็หวังว่าอาจจะให้แง่คิดในอีกมุมมองนึงได้บ้าง

#16 By Blade on 2006-10-29 04:11

ลองเป็นปุยฝ้ายดูบ้างครับ คนเราใช่ว่าจะไม่เคยผิดพลาดเลย บางทีก็เรื่องเล็ก บางทีก็เรื่องใหญ่ ไม่มีใครอยากผิดพลาดหรอกครับ เราทุกคนต่างก็รักตัวเอง ทุกอย่างที่เราทำส่วนใหญ่เราก็เข้าข้างตัวเองอยู่แล้ว ว่าสิ่งที่เราทำนั้นมันดีที่สุดแล้ว แต่พอมันเกิดผิดพลาดขึ้นมา เราจะมีวิธีการรับมือกับปัญหาอย่างไร อันนั้นเป็นสิ่งที่น่าจะคิดมากกว่า

#17 By ืnormal (58.9.6.253) on 2006-10-30 01:21